Professionals

Timmertje, Timmertje, wat maak je me nou?

Nog vaak moet ik terugdenken aan de inmiddels legendarische woorden van de commentator (ik meen dat het Frank Snoeks was) tijdens de eveneens legendarische “gouden” kilometer van Marianne Timmer tijdens de Olympische winterspelen van Nagano in 1998.

Marianne Timmer was mijn droomvrouw, een moordvrouw; zo mooi, zo lief, zo onschuldig, zo naief. Schuchter en verlegen (toen nog wel) beantwoordde ze vragen van journalisten.

Totdat ik haar enige tijd later in een tv-commercial van Sanex poedelnaakt uit bad zag stappen. En dat was nog niet het ergste! Even later kwam die blonde Adonis, die Rintje Ritselaar, toonbeeld van de volmaakte man en toppunt van viriliteit naast haar staan, al even naakt, en begon haar af te drogen. Weg droom en daarmee mijn geloof in haar onschuld. Inmiddels heeft Marianne al heel wat minnars en echtgenoten versleten dus het valt inderdaad wel mee met die onschuld. Roem stijgt inderdaad naar het hoofd. Sport verbroedert niet, sport verloedert.

Lang leve het professionalisme.

Trouwens wat te denken van de wielersport?

Nemen u en ik een paracetamolletje tegen de hoofdpijn of een sinasprilletje tegen opkomende griep, wielrenners mogen dat niet. Staat allemaal op de zwarte lijst van verboden middelen. Dus maar gewoon ziek worden en wachten tot het vanzelf weer overgaat.

Nou ren ik zelf al jaren wiel, maar dat EPO op deze lijst staat vind ik, en mede met mij mijn collega wielrenners, op zijn minst discutabel. Om daarvoor een renner of zelfs een hele ploeg uit de koers te nemen vinden wij tamelijk ver gezocht. Onnozele Bobo’s.

EPO is het geheim van de smid en ingewijden weten wat het betekent: Een Pot Ovomaltine!  Goei poeier zoals wij in Brabant zeggen. Je gaat er geen meter harder door, maar het geeft ons een goed gevoel en de illusie dat we professionals zijn.

Nee, dan darten.

Barney (the postman always wins twice) heeft zijn baan als postbode lang geleden opgezegd en schijnt met darten een aardige, dikbelegde boterham te verdienen.

Darten noemden wij vroeger vogelpikken. Wij hebben op het werk heel wat afgevogelpikt tijdens de middagpauze. En nog. Trouwens nu ik eraan denk, vroeger werd er overal getafeltennist maar dat was op een bepaald moment, om de een of andere reden ineens afgelopen. Misschien omdat we teveel lawaai maakten en het voor (binnenlopende) klanten geen gehoor en gezicht was? Afijn, terug naar het darten. Kun je doen in een hoek van de kamer of achter de deur. Valt niet op. Ondanks het feit dat wij onze legs gemiddeld met 37 pijlen uitgooien en de check-outs beneden alle pijl.....ehm......peil zijn blijven wij doorgaan en geven wij nooit op.

Maakt dat ons ook professionals? Ik denk het wel. Voor alle problemen hebben wij een oplossing en anders verzinnen wij er ter plekke een.

Conclusie: we zijn allemaal professionals, op welk nivo dan ook, wie, wat en waar je ook bent. Vanmiddag weer gewonnen met darten. Van Jolanda. Aardige meid. Great legs.

De Fransman

Terug naar Fietsverhalen.