Kikkerland

Er komt een tijd dat ik Nederland ontvlucht en me ga vestigen in een land met een aangenamer klimaat. Ik kan hier niet tegen. De ene week vallen de mussen (en ander gevogelte) van het dak vanwege de hitte, een week later vriest het dat het kraakt. En het ergste van alles is die vochtigheid. Ik heb vroeger astma en bronchitis gehad dus het slaat bij mij al gauw op mijn luchtwegen.  Bovendien krijg ik in het najaar geheid de griep. Vaste prik! Het maakt niet uit of ik me warm aankleed. Ook niet of ik veel uit freet, ehm, fruit eet (pitamientjes). Ik kom er niet onder uit. Ook mijn conditie (die toch al niet is om over naar huis te schrijven) wordt er dan ook niet beter op. Na het zomerseizoen neem je eerst een tijdje rust, dan begin je voorzichtig met mountainbiken, schaatsen of hardlopen. Zit je net lekker weer op schema wordt je een paar weken uitgeschakeld door de griep en kun je weer opnieuw beginnen. Balen is dat.

Ik weet nog niet waar ik naartoe ga.

Engeland en vooral Ierland en Schotland vind ik schitterende landen met woeste, ongerepte natuur. Maar het regent daar nog vaker. Scandinavië trekt me ook. Schone landen en je kunt er uren fietsen voordat je iemand tegenkomt. Scandinavië is echter nog kouder en valt dus ook af. We moeten zuidelijker, naar een land waar de temperatuurverschillen niet zo extreem zijn.

Wat te denken van Frankrijk? Een ideaal fietsland en Frankrijk heeft het allemaal; zee, meren, bossen en bergen. En ik ben een echte Bourgondiër (du pain, du Boursin en vooral heel veel vin). Maar er komen nogal veel bosbranden en overstromingen voor en de Franse mentaliteit ligt me niet zo. Frankrijk valt dus ook af.

Blijven er drie mogelijkheden over: Amerika, Italië en Spanje (Australië is weer net iets te ver). Amerika is erg groot en heeft verschillende klimaten. Het is wel bij uitstek het land voor avontuur. Het Paradijs voor mountainbikers. Colorado, aan de voet van de ruige Rocky Mountains, het ruige Utah en Nevada of het schitterende Montana (wie de films “a river runs through it” en “legends of the falls”, beiden met Brad Pitt in de hoofdrol, heeft gezien weet wat ik bedoel. Er is trouwens ook een mooie film over een meerdaagse wielerwedstrijd. De film heet “American Flyers” en Kevin Costner speelt hierin een van de wielrenners). Maar ja, ook weer die mentaliteit he? Als je regelmatig naar Amerikaanse (talk)shows kijkt vraag je je af of die Amerikanen wel normaal zijn. Volgens mij zijn het gedegenereerde Europeanen. Amerika blijft vooralsnog een Utopie, temeer omdat ik vliegangst heb en ik moet er niet aan denken 8 uur of langer in een doodskist te moeten doorbrengen.

Italië en Spanje liggen een stuk dichterbij en zijn redelijk stabiel van klimaat. Nooit te koud of te warm. Het zal waarschijnlijk van iets onbenulligs afhangen welke van de twee het gaat worden. Van het eten bijvoorbeeld. Ik ben gek op pasta. Voor tortellini, tagliatelle of lasagna mag je me midden in de nacht wakker maken. In dat geval zou het Italië worden. Maar dat land barst al van de wielrenners, daar ben ik maar een “piccolo”.

Gelukkig hoef ik nu nog geen beslissing te nemen. Ik ga pas als ik gepensioneerd ben, dus nog tijd genoeg om erover na te denken.

Maar dan moet het toch niet veel kouder worden of blijven regenen want dan hou ik het wel eerder voor gezien. De vraag is echter: wordt het Francesco, Francisco of San Francisco?

De Fransman

Terug naar Fietsverhalen.