Brief

Brief aan J.V. te B.Eindhoven, 5 september 1996

Beste J,

Mijn (wieler)hart doet pijn als ik zie hoe je mijn Ria behandelt. Mijn eerstgeborene, mijn jeugd-liefde. Op haar heb ik leren fietsen (wielrennen welteverstaan), met haar heb ik mijn mooiste tochten gemaakt, mijn allermooiste (wieler)momenten beleeft. Ik heb nooit meer zo fijn op een fiets gezeten. Wij waren voor elkaar geschapen. Het doet mij pijn te zien hoe ze onder het vuil zit, haar te zien lijden. Ze protesteert hevig. Ze rochelt, kraakt en piept, maar jij hoort haar klaagzang niet. Jij toont geen greintje respect of liefde voor haar. Jij bent haar niet waard. Als ik dat van tevoren had geweten had ik haar nooit afgestaan.

Mijn Ria is geen “classy lady”. Ze moet niets hebben van carbon, aluminium of titanium. Ook plastische chirurgie zoals aangesoldeerde nokjes, verchroomde achterpatten, gekleurde kabels- en stuurlinten, zelfs een computertje is niet aan haar besteed. Ik ging teveel op het uiterlijk af. Ik dacht dat er mooiere, betere en duurdere fietsen waren, maar ik heb mij vergist. Dat leek alleen maar zo. Hoewel haar romp vrij zwaar is en haar ledematen van inferieure kwaliteit zijn is ze op haar manier heel mooi en heeft ze een innerlijke schoonheid waaraan mijn mooie Concorde, zelfs mijn Giant met haar carbon frame, ranke wielen en dure onderdelen, niet aan kunnen tippen. Sorry, Ria, maar ik wist niet beter. Vergeef me alsjeblieft.

Mijn tenen krullen zich menigmaal in mijn (wieler)schoenen bij het zien van zoveel onbenul. Dure frames met goedkope onderdelen en goedkope frames met dure onderdelen. Ik zie de meest  schitterende frames met Campagnolo Mirage of Shimano RSX. Een dergelijk frame verdient het om te worden afgemonteerd met het beste van het beste. Met Chorus, Record of Dura Ace. Op een Italiaans frame hoort trouwens sowieso Campagnolo, op alle andere mag Shimano.

Een wielrenner behoort zijn fiets te koesteren, meer nog dan zijn partner. Met je fiets beleef je de meest intieme en tedere momenten. Bijvoorbeeld als je op een bergflank gezamenlijk de weg naar de hemel berijdt. Tijdens moeilijke momenten ben je op elkaar aangewezen. Zij laat jou niet in de steek. En jij haar niet. Uit respect en liefde voor elkaar. Een stilzwijgende saamhorigheid en wederzijds begrip. Mijn fiets staat op mijn slaapkamer, vlak naast mijn bed. Ik heb geen tv of video nodig. Ik kan urenlang naar haar kijken en beleef dan weer alle avonturen die wij samen hebben meegemaakt. Daar kan zelfs de mooiste film niet aan tippen.

Dus J, je snapt het al, ik wil mijn Ria terug.

Ik wil haar terugkopen. Of ruilen tegen mijn Gazelle. Of als het moet tegen mijn Concorde of Giant. Maar je mag haar natuurlijk ook gewoon teruggeven. Als boetedoening. Dan kan ik haar verwennen, in bad doen, afdrogen en elke dag inwrijven zodat ze weer gaat stralen. Nee, ik ga haar niet meer berijden. Ik ga haar inlijsten en boven mijn bed hangen. En als ik haar genoeg liefde geef maak ik misschien nog een klein beetje goed van wat wij samen kapot hebben gemaakt. Jij door haar als oud vuil te behandelen, ik door haar af te staan, als een ontaarde moeder die haar eigen kind te vondeling legt. Dan kan ze nog een beetje genieten van haar oude dag. Dat heeft Ria na al die jaren trouwe dienst wel verdiend.

De Fransman

Terug naar Fietsverhalen.