De goden verzoeken

Afgelopen maandag (11-4) met Raoul tot de conclusie gekomen dat die Mavic banden fijn zijn. Nog nooit lek! 'Ik ook niet', bevestigde Raoul. Nog geen 35 kilometer later staan we aan de kant. Lekke band voor Raoul. Het hele peloton wacht en de pechvogel wordt met veredelde krachten weer op weg geholpen.

Blijkbaar was het gisteren mijn beurt. Ik raakte een steen op het fietspad en dacht dat ik alsnog de dans had ontsprongen. Nog geen kilometer later was de voorband volledig plat. Dus de kreet 'LEK LEK LEK' werd geslaakt.

Ik keek achterom ... Nee, geen Mavic of Shimano motor om me te helpen. Vervolgens zie je meerdere mensen langsfietsen en enkel Ko stoppen. De rest zal het peloton dan wel staande houden. Nou mooi niet. Het bandje wordt netjes gewisseld, rommel opgeruimt en met zijn tweeen gaan we verder op pat. Ko heeft uitstekende benen (in ieder geval in tegenstelling tot die van mij) en met een strak tempo van ruim boven de 35 word ik naar huis gebracht.

Wat de uitslag dit jaar ook zal worden, Ko is mijn kanjer voor dit seizoen!

Ik zie mezelf als sociale rijder van groep 2, probeer mensen altijd te helpen door ze een beetje extra uit de wind te houden, terug te brengen, de groep te temporiseren als dat nodig is. Dan is het vervelend als de rest (ca. 25 man) gewoon doorrijdt als iemand met pech staat. Kijk eens wat vaker achterom zou ik zeggen, dan hoef je ook nooit te zeggen 'ik wist het niet of ik had het niet gehoord'. Een sociale wereld begint bij jezelf!

Groet Marcel